Mag een makelaar ook eens vrij?

In juni 2002 was het zover, na jarenlang studeren en hier en daar aan de slag bij een collega opende ik de deur van mijn eigen makelaarskantoor.

Vol enthousiasme stortte ik mij op mijn bedrijf dat langzaam maar zeker groeide. Mijn partner behaalde ook zijn makelaarsdiploma en het doel was samen verder gaan.

Een klein kantoor heeft grote voordelen, je bent geen nummer, de makelaar weet meteen wie je bent en waarvoor je komt. Het contact krijgt daardoor net dat persoonlijker tintje.

Zes dagen per week werken en regelmatig ‘s avonds afspraken gaat heel lang goed. Maar een makelaar is ook maar een mens, kan ziek worden en heeft ook een privéleven. En je kunt maar op één plek tegelijk zijn.

Hier zijn oplossingen voor, ik heb al diverse geprobeerd, stagiaires, back office etc. Toch kleven daar weer nadelen aan, de optimale oplossing heb ik niet gevonden.

Wel vond ik steeds meer tools om in te zetten, dit kost geld en extra tijd maar ik wilde alles inzetten om de kansen te vergroten een koper voor ‘mijn’ huizen te vinden. Juist nu.

Mijn enorme servicegerichtheid breekt mij nu op. Met Pasen, Pinksteren, weekenden en in mijn vakanties toch werken, ineens is mijn grens bereikt. Met de huidige berichtgeving ziet het er niet naar uit dat mijn partner op redelijke termijn in het bedrijf kan stappen.

Mede door de crisis, de veranderde regelgeving op het gebied van  taxaties en oplopende verplichte vaste kosten, kan ik mijn werk als makelaar/taxateur niet meer uitvoeren op de servicegerichte manier zoals ik dat wil.

Ik moet met pijn in mijn hart na ruim acht jaar mijn werkzaamheden als makelaar/taxateur en mijn bedrijf Makelaardij De Eekhoorn beëindigen.

Tweet